Шефот на пакистанската армија го посети Техеран на посредничка мисија, додека Соединетите Држави се подготвуваат да ја започнат „најголемата финансиска офанзива досега“ насочена кон трговските партнери на Иран.
Иран ја отфрли заканата од САД, ветувајќи дека ќе го запре целиот извоз на нафта од Заливот „доколку економската војна продолжи“ и издаде ново предупредување до бродовите да не минуваат низ Ормускиот Теснец без нивна дозвола.
Американскиот министер за финансии, Скот Бесент, вети дека ќе најави строги мерки кон Иран, кој претрпе речиси континуирани економски санкции од Исламската револуција во 1979 година.
„Во зори започнува економскиот Ден Д – најголемата финансиска офанзива некогаш насочена против противник“, напиша Бесент во коментар објавен во „Фајненшл тајмс“ во неделата, 23 август.
Инаку шефот на пакистанската армија, Асим Мунир, кој изгради личен однос со американскиот претседател Доналд Трамп, пристигна во Иран на разговори, соопштија иранските медиуми. Пакистан соопшти дека посетата е дел од неговите напори „за промовирање на регионалниот мир и стабилност“, а пакистански извор рече дека се очекува Мунир да се сретне со луѓе блиски до врховниот лидер на Иран.
САД и Иран не спроведоа напади врз меѓусебните војски со недели, но нивните последни официјални разговори лице в лице за ставање крај на шестмесечниот конфликт се одржаа во јуни, а нападите врз бродови во Ормускиот Теснец продолжија.
Проектил погоди танкер во близина на саудиското пристаниште во Црвеното Море
Во меѓувреме, проектил погоди танкер западно од саудискиот пристанишен град Јанбу во Црвеното Море во понеделник, предизвикувајќи пожар на главната палуба, соопштија набљудувачите на бродови од Поморските трговски операции на Обединетото Кралство. Тие не кажаа кој го лансирал проектилот. Хутите, сојузници на Иран, минатиот месец изјавија дека ќе го блокираат извозот на саудиска нафта пренасочен кон Црвеното Море за да се избегне Ормускиот Теснец.
Илјадници луѓе загинаа, повеќето од нив во Иран и Либан, откако САД и Израел започнаа напади на 28 февруари, деградирајќи голем дел од конвенционалниот воен капацитет на Иран и нанесувајќи економска болка, а воедно убивајќи го тогашниот врховен лидер на Иран, ајатолахот Али Хамнеи.
Но, Иран зачува доволно ракетни и беспилотни летала за да ги нападне своите соседи од Заливот и да им се закани на танкерите за нафта во Ормускиот Теснец, доведувајќи го превозот во клучниот воден пат до речиси застој и притискајќи ги светските цени на горивата. Точната состојба на нуклеарната програма на Иран, која Американците и Израелците имаат за цел да ја укинат, останува непозната.
Без да наведе конкретни мерки, Бесент сигнализираше дека САД ќе ги таргетираат „страшливите нации“ кои практикуваат „помирување“ преку ангажирање во економијата и финансискиот систем на Иран.
Иран со денови се подготвува за санкциите, издавајќи серија остри изјави во кои алудира на голем воен одговор.
Кина тврди дека санкциите и притосокот нема да успеат
Бесент претходно ја повика Кина да соработува со САД, истакнувајќи дека Кина историски добива половина од увозот на нафта од регионот на Заливот.
Кинеското министерство за надворешни работи соопшти дека санкциите и тактиките на притисок не помагаат во решавањето на проблемите и дека Пекинг ќе стори сè што е потребно за да ги заштити интересите на земјата.
Заменик-министерот за надворешни работи на Иран, Казем Гарибабади, ги отфрли најновите потези од Вашингтон, кој рече дека мерките ќе ја соборат иранската влада, велејќи дека САД ветуваат крај на Иран веќе 48 години, „секој пат под ново име“.
„Иран остана непоколеблив и моќен, а само имињата на неуспешните проекти се променија“, напиша тој на X.
Иранската економија веќе беше под притисок од меѓународните санкции пред нападите на САД и Израел да уништат делови од неговата инфраструктура.
Иако Техеран останува надворешно пркосен, ирански претставници за Ројтерс изразија загриженост дека понатамошните економски казни би можеле да ги зголемат тешкотиите, да ги разгорат немирите и дополнително да го еродираат легитимитетот на Исламската Република.
Иран влезе во војната со висока инфлација, ослабена валута, недостиг на енергија, санкции и длабоки структурни слабости, а сега мора да се справи и со оштетената инфраструктура, нарушената трговија, изгубеното производство и трошоците за обнова.
